Innviertler Landler
UNESCO-immaterieel cultureel erfgoed in het Quellenviertel
De geschiedenis van de Innviertler Landler is onlosmakelijk verbonden met de traditionele Innviertler Zechen. Oorspronkelijk waren dit verenigingen van jonge mannen uit boerenfamilies. Met de Zechentanz – een combinatie van dans (de „Eicht“), muziek, poëzie en zang – ontwikkelden zij een bijzondere culturele traditie. De melodie, de karakteristieke jodel die eraan wordt toegevoegd („Almer“) en het opvallend gerekte ritme in ¾-maat maken de Innviertler Landler tot een bijzondere vorm binnen de Oostenrijkse Ländlertraditie.
Er wordt aangenomen dat de Zechen rond 1850 begonnen hun eigen Landler te ontwikkelen op basis van algemeen bekende dansfiguren. Ze pasten de oorspronkelijke figuren aan en brachten ze samen in een vaste volgorde. Zo ontwikkelde elke Zeche haar eigen Landler, die van generatie op generatie werd doorgegeven en tegelijkertijd steeds verder evolueerde.
Door de jaren heen ontstonden zo talloze varianten van de Innviertler Landler in dans en zang. Dankzij hun gemeenschappelijke oorsprong kunnen ze echter allemaal op dezelfde muziek worden gedanst.
Door veranderingen in de landbouw, een steeds individuelere vrijetijdsbesteding en de toenemende mobiliteit nam het aantal Zechen vanaf de jaren 1950 sterk af. Tegenwoordig wordt de Innviertler Landler nog door ongeveer 25 tot 30 Zechen, volksdansgroepen en klederdrachtverenigingen gedanst. Vooral de Zechen en de volksdansgroepen uit de regio zien het behoud van hun eigen Landlertraditie als een belangrijke taak.
Elk jaar vinden er in het Innviertel verschillende bijeenkomsten plaats waarbij ongeveer 10 tot 15 Zechen en volksdansgroepen hun Landler en andere traditionele dansen uitvoeren. Ook dorpsfeesten en bruiloften – vooral bruiloften van leden van een Zeche – waren vroeger belangrijke gelegenheden voor de Innviertler Landler en zijn dat op sommige plaatsen vandaag nog steeds.