Burg Tittmoning

Tittmoning-kasteel

Vestingwerken hoog boven Tittmoning
Het middeleeuwse kasteel torent boven de stad uit op een geografisch gunstige heuvel, direct aan de Ponlachgraben. Hun strategische ligging op de terreinspoor en een diepe nekgeul maakten de verovering moeilijk. Bovendien waren beide kasteelpoorten voorheen alleen toegankelijk via ophaalbruggen.

De bouw van het grenskasteel tegen het Beierse Burghausen door de Salzburgse aartsbisschop Eberhard II is gedocumenteerd in 1234. De voogd van een aartsbisschop beheerde het kasteel, de verpleeghof en het graafschap. Door verraad vielen de stad en het kasteel in 1324 in handen van keizer Lodewijk de Beierse. Dat lukte pas drie jaar later door aartsbisschop Friedrich III. teruggekocht worden voor 5.500 Salzburger pfennig. Het kasteel werd in de loop van de tijd verder uitgebreid. Zo werd rond 1500 de machtige ‘Troadkasten’ met zijn steile, steenrode halfschilddak gebouwd – het karakteristieke kenmerk van het complex dat al van verre te zien is. Aan de gevel zijn nog steeds de sterke raamroosters te zien die het waardevolle graan uit de kassa van Tittmoning beschermden tegen onbevoegden.

Rond 1615 wordt het kasteel een jachthuis
Het kasteel werd zwaar beschadigd tijdens de Zoutoorlog tussen Beieren en Salzburg in 1611. Erfbisschop Markus Sittikus gaf zijn bouwmeester Santino Solari (bouwer van de kathedraal van Salzburg) waarschijnlijk de opdracht om deze te herbouwen en om te bouwen tot een jachthuis. De kasteelkapel, met het prachtige altaarstuk van Johann Michael Rottmayr, werd in 1693 gebouwd door aartsbisschop Johann Ernst Graf von Thun.
De tussentijdse naam als kasteel wordt tegenwoordig niet meer gebruikt; het versterkte bouwwerk wordt opnieuw kasteel genoemd.

Tittmoning komt naar Beieren
Als gevolg van de Napoleontische oorlogen eindigde de band van Salzburg na ongeveer 1000 jaar bestaan. Tittmoning kwam voor het eerst naar Beieren in 1810 en uiteindelijk in 1816.
Geleidelijk vielen delen van het kasteel en het omringende land in particuliere handen. Door de aankoop werden het kasteel en de aangrenzende Ponlachgraben vanaf 1852 gemeentelijk bezit. Na verschillende toepassingen raakte het versterkte gebouw steeds meer in verval.

Stichting Museum
Het plaatselijke geschiedenismuseum, dat in 1901 door de historische vereniging in het stadhuis was ingericht, verhuisde in 1911 naar de speciaal voor dit doel gerenoveerde kasteelkamers. Het gebruik van het kasteel als museum zorgt er ook voor dat dit regionale historische complex behouden blijft.

Op instructie van de Wehrmacht werd het museumbezit in 1940 verplaatst en werd het kasteel omgebouwd tot officiersgevangenen- en interneringskamp. Na het einde van de oorlog werd het museum in 1953 heropend en 10 jaar later kreeg het een wettelijke basis als stichting. Sinds 2004 is in de graanopslagplaats van het kasteel ook een moderne leerlooierijtentoonstelling gehuisvest. De stichtingsnaam “Heimathaus des Rupertiwinkels” werd in 2014 omgedoopt tot “Museum Rupertiwinkel”.