Europaschutzgebiet Auwälder am Unteren Inn

De Inn is de Alpenrivier met het meeste water. De Romeinen noemden hem "Aenus", de "schuimende", vanwege zijn hoge stroomsnelheid. Het wijdvertakte riviersysteem van de Inn op de grens van Oberösterreich is verdwenen door regulering en bescherming tegen overstromingen. De gevolgen van de latere bouw van krachtcentrales hebben echter compleet nieuwe habitats en ecosystemen gecreëerd.

De stuwmeren van de energiecentrales in de benedenloop van de Inn hebben het waterpeil verhoogd en de snelheid van de rivier verlaagd. Omdat de Inn veel fijn sediment uit de Alpen meevoert, de zogenaamde "gletsjermelk", blijft het water vooral in de zomermaanden meestal troebel. Tegelijkertijd zette het zwevend stof zich af in de afgedamde gebieden en kwamen er geleidelijk slibbanken aan de oppervlakte. Samen met de bijbehorende alluviale bossen heeft de grensrivier tussen Beieren en Oberösterreich zich zo ontwikkeld tot een ideale habitat voor een ongelooflijke verscheidenheid aan watervogels, die deze biotoop kort na haar ontstaan ontdekten en koloniseerden. Meer dan 300 verschillende vogelsoorten worden hier het hele jaar door waargenomen. Ongeveer de helft van hen broedt ook in de Niederösterreich, terwijl anderen slechts seizoensbezoekers of doortrekkers zijn. Dit feit alleen al leidde ertoe dat zowel Oberösterreich als Beieren al in de jaren 1970 natuurreservaten instelden in de uiterwaarden van de Inn. Tegenwoordig heeft dit vogelparadijs de status van Europees natuurreservaat. Wie bijvoorbeeld over de Inn-fietsroute langs de rivier rijdt, vindt altijd goede plekken om vogels op en in het water te observeren: Watervogels zoals de nachtreiger, de visdief en de ijsvogel hebben deze habitat veroverd, net als de oehoe, de zwarte specht en de goudplevier. Maar ook waterzoogdieren zoals otters en bevers en zeldzame vissen zoals de Huchen zijn te vinden in de Lower Inn.